Biblioteke XXI veka

Kraj devetnaestog i početak dvadesetog veka je vreme sistematskog osnivanja javnih biblioteka (čitališta). Dostupna aktuelna periodika, posebno berzanske informacije, potreba za informisanošću i razmenom informacija postaju novi osnov okupljanja građana.

U većim kulturnim središtima Srbije čitališta su u tom periodu doživljavala svoj pravi zamah. To su, po pravilu, bile prostrane prostorije u centru naselja, a njihov javni karakter vremenom je obuhvatao sve šire segmente stanovništva, sve grupe i staleže, bogate i siromašne, muškarce i žene, omladinu i decu. U Beogradu, knjigovezac i izdavač Gligorije Vozarović otvara „malu biblioteku“ i čitaonicu 1827. godine, koja pet godina docnije prerasta u prvu, kako je sam naziva, Biblioteku varoši Beograda (1832). Već u decembru 1845. godine grupa građana osniva Društvo Srbskog Čitališta u Beogradu, koje 24. januara sledeće godine otvara svoje prostorije korisnicima, ne samo da bi čitali novine i knjige nego i da bi se upoznavali i jačali međusobne veze. Više od pola veka kasnije, 1931, kormilo javnog bibliotekarstva prestonice preuzima Biblioteka Opštine grada Beograda, formirana po najmodernijim standardima svoga vremena.