Ptice bez krila

Istine o Balkanskim ratovima i raspadu Otomanske imperije, kako su ih videli savremenici. Kosmopolitsko Carstvo je prihvatalo sve nacije i vere, ali su njegovo vizantijsko nasleđe i tradicionalna podela rada uništeni u vrtlogu zločina koje su činile baš sve vojske. Niko više ne nalazi sebe - mladići odlaze na krvavo Galipolje, zatim beže u bandite; Jermene uništavaju širom Carevine, a hrišćanske vojske uništavaju sve padišahove podanike; muslimani umiru u zbegu put Turske, a hrišćani se dave poslani u progon put Grčke. Srce stare civilizacije, kosmopolitska luka Smirna, spaljena je bez milosti, uz nadu da će iz njenog pepela nići mlada turska država koju sanja Mustafa Kemal Ataturk, glavni junak knjige.

Pisana tolstojevskim pismom, knjiga pokazuje poreklo današnje situacije na Balkanu i u Maloj Aziji. Plemeniti likovi Filoteje, Mehmetčika, Karatavuka, Iskandera Grnčara živi su i danas, jer gde je nekada bila Otomanska imperija, tu vreme stoji, a ptice uvek gube krila.

Koristeći formu istorijskog romana i mozaičkog pripovedanja, Luj de Bernijer nam donosi priču o stanovnicima izmišljenog, malog mesta u srcu Anadolije u periodu od početka 20. veka do 1923. godine, kada su se vodili veliki, sudbonosni ratovi i kada je na ostacima Otomanske imperije počela da se rađa mlada turska država.

U ovom romanu na 700 strana prati se sudbina velikog broja likova, hrišćana i muslimana, sabranih na malom parčetu zemlje, nevažnom mestašcu Eshibahčeu, koji su i sami potpuno nevažni za velike istorijske događaje i procese u kojima postoje i žive svoje male živote.

Sudbine svih likova jesu međusobno isprepletane i u određenom smislu tužne i čak i tragične, a pri tom se nikom od njih ne događaju neki veliki, dramatični i neverovatni događai. Naprosto, život u tom malom mestu na geografskom i istorijskom zapećku svakodnevno donosi dovoljno bola koji se skuplja i ne dozvoljava da se slobodno razmahnu krila.Prijateljstva i ljubavi su velike i snažne i uglavnom između pripadnika različitih veroispovesti.